"Önce ben kavramını tasarlarız ve ona yapışırız. Sonra benim kavramını tasarlar ve maddi dünyaya tutunuruz. Su çarkında hapsolmuş su gibi, güçsüzce daireler çizeriz. Tüm varlıkları kucaklayan merhameti övüyorum."

Chandrakirti'nin bu derin sözü, modern insanın en temel varoluş sorununun kökenine ışık tutar. Doğduğumuzda sınırsız bir bilinçle hayata başlarken, zamanla "ben" kavramını öğrenir ve bu yapay kimliğe sıkıca sarılırız; ardından da "benim" duygusuyla dünyayı parçalara bölerek sürekli bir sahiplenme yarışına gireriz. Günümüzde sosyal medyadan kariyer hedeflerine, ilişkilerden maddi varlıklara kadar her alanda kendimizi tanımlama ve sahip olma obsesyonu, bizi tıpkı su çarkındaki su gibi aynı döngüde hapsolmuş bırakır. Budist felsefenin bu keskin analizi, ego merkezli yaşamın nasıl bir yanılsama olduğunu ve gerçek özgürlüğün ancak tüm varlıklara eşit mesafede yaklaşabildiğimizde mümkün olacağını hatırlatır. Chandrakirti'nin övdüğü evrensel merhamet, bu kısır döngüden çıkışın anahtarı olarak karşımızda durur.