**Yeni Platonculuk**

Yeni Platonculuk, 3. yüzyılda Alexandria’da Plotinos tarafından temelleri atılan ve antik dönemin son büyük felsefi sistemi olarak kabul edilen akımdır. Bu düşünce sistemi, Platon’un felsefesini temel alarak onu Aristoteles, Stoacılık ve diğer Helenistik akımların öğeleriyle harmanlayıp yeniden yorumlamıştır. Plotinos ve takipçileri, gerçekliği hiyerarşik bir yapıda düşünmüş; en tepede mutlak birlik olan “Bir”, onun altında “Nous” (akıl/zihin) ve “Psyche” (ruh) kavramlarını yerleştirmişlerdir.

Bu felsefi akımın en belirgin özelliği, maddi dünyadan manevi dünyaya doğru bir yükseliş ve arınma sürecini vurgulamasıdır. Yeni Platoncular, insan ruhunun asıl vatanının üst alemler olduğuna inanır ve felsefe yoluyla bu yüce gerçeklikle birleşmenin mümkün olduğunu savunurlardı. Proklos, İamblikhos ve Damaskios gibi düşünürlerle devam eden bu gelenek, sadece felsefe değil, matematik, astronomi ve teoloji alanlarında da önemli katkılarda bulunmuştur. Yeni Platonculuk, özellikle Hıristiyanlık, İslam felsefesi ve Rönesans döneminin düşünce dünyası üzerinde derin izler bırakmış, mistik düşünce geleneğinin şekillenmesinde kritik rol oynamıştır.

Kategori: Yeni Platonculuk