Güneşler söner ya da bozulur, gezegenler yok olur ve gökyüzünün boşluklarına…
Bu söz, insanın kozmik düzen karşısındaki tevazuunu vurgular. d’Holbach, evrenin sürekli değişen doğasını anlatarak insanın kendini merkeze koymasının yanılgısını gösterir. Materyalist perspektiften, evrenin akışına teslim olmak ve kendi önemsizliğimizi kabul etmek, gerçek bilgeliğin başlangıcıdır.